Gisteren werden de nieuwe PISA-resultaten bekendgemaakt. Opnieuw zijn ze alarmerend.
Hoe is het zover kunnen komen? De komende dagen zullen experten ongetwijfeld tal van verklaringen geven. En ja, we mogen kritisch zijn. Ook op de slinger die veel langer dan vandaag te ver is doorgeslagen richting pretpedagogie, op het terugdringen van orde en tucht of op het verwarren van inspraak met beslissingsrecht.
Wie vandaag los van dit alles één schuldige aanwijst, maakt het zichzelf te gemakkelijk.
De waarheid is dat iedereen die met onderwijs bezig is verantwoordelijkheid draagt.
Daarom is dit niet het moment om naar elkaar te wijzen. Het is het moment om verantwoordelijkheid te nemen.
Er is nood aan een echte omslag. Een onderwijspact waarin iedereen bereid is uit zijn schaduw te stappen, naar zichzelf te kijken en moeilijke keuzes te maken.
VSOA Onderwijs is daartoe bereid.
Verantwoordelijkheid nemen betekent echter ook dat we opnieuw vertrouwen moeten geven aan wie elke dag onderwijs maakt.
De waarheid is dat iedereen die met onderwijs bezig is verantwoordelijkheid draagt.
De echte experten in onze scholen moeten opnieuw voluit erkend worden in hun vakkennis en professionaliteit. Dat vraagt om kwaliteitsvolle professionalisering van alle actoren in ons onderwijs. Professionalisering vraagt meer dan goede bedoelingen: er moet tijd en ruimte voor worden gemaakt. Niet meer regels om de regels, maar investeren in mensen, expertise en leiderschap.
Het debat moet daarom inhoudelijk worden gevoerd, niet op basis van karikaturen. Wie oplossingen wil, moet bereid zijn naar het volledige plaatje te kijken. De 20 lesuren van 50 minuten waar zo vaak onterecht naar verwezen wordt, waren bijvoorbeeld ook de norm toen Vlaanderen internationaal wél nog tot de onderwijstop behoorde.
De echte experten in onze scholen moeten opnieuw voluit erkend worden in hun vakkennis en professionaliteit.
Laat ons dus stoppen met de schuldvraag en beginnen met de verantwoordelijkheid.
Eén moment moed.
De moed om te erkennen dat het beter moet.
De moed om naar onszelf te kijken.
En vooral: de moed om samen verantwoordelijkheid te nemen.
Voor onze jongeren. Voor ons onderwijs. Voor de toekomst van Vlaanderen. Laat ons daarbij ook verwachten dat verantwoordelijkheid nemen niet stopt bij Onderwijs. De oproep van Voka-CEO Frank Beckx om ook in Onderwijs naar besparingen te kijken, zullen we het voorgaande indachtig, toch maar niet te zeer meenemen zeker?